fot. Kustodia Bernardynów
fot. Kustodia Bernardynów |
|
Mapa topograficzna okolic 1:100 000
Wołyń
I Rzeczpospolita
Wołyńskie
POŁONNE
ukr. ПОЛОННЕ, Polonne
|
Wołyńskie (I RP) - Konstantynów
mapa 1:75 000 |
Gród wspomniany już w 996 roku, gdy książe ruski Włodzimierz ofiarował go Cerkwi Dziesięcinnej w Kijowie. W XII wieku istniał tu drewniany zamek, chroniący przed atakami plemion koczowniczych.
Od początku XV wieku Połonne należało do kniaziów Ostrogskich, a od początku XVII w. do Lubomirskich. W drugiej połowie XVI wieku Połonne otrzymało prawo magdeburskie.
Wojewoda krakowski Stanisław Lubomirski ufundował kościół p.w. Św. Anny (1607). Otoczył on również miasto murami i wałem. Zostało jednak zdobyte 22 lipca 1648 roku i zmasakrowane przez Kozaków pod wodzą Maksyma Krzywonosa.
Przed bitwą pod Połtawą (1709) ze Szwedami przebywał tu car Piotr I.
Zagarnięte przez Rosję w II rozbiorze Polski (1793), liczące ponad 800 domostw Połonne było, po Dubnie i Zasławiu, trzecim co do wielkości miastem Wołynia.
W 1984 roku do Połonnego powrócili ojcowie bernardyni (od 1984).
Obecnie (od 1991 roku) miasto rejonowe w obwodzie chmielnickim Ukrainy.
 | ||
 |
- Mości książę! - zawołał [Wierszułł-przyp.red.] oddychając ciężko.
Henryk Sienkiewicz | |
| ||
|
(...) wspomniał hetman zaporoski, że przecie nieszczęsny Krzywonos cały Wołyń krwią oblał, że Połonne zdobył, tysiące dusz szlacheckich na tamten świat wysłał, a ciała zostawił bez pogrzebu, i wszędy był zwycięski, dopóki się z Jeremim nie spotkał. Za te zasługi ulitował się nad nim hetman zaporoski i nie tylko od armaty go zaraz kazał odczepić, ale do dowództwa go przywrócił i na Podole na nowe zdobycze i rzezie wysłał.
Henryk Sienkiewicz | |