Wioska w powiecie poniewieskim województwa trockiego. Przystanek kolejowy na linii Wilno - Szawle.

W "Potopie" Henryka Sienkiewicza zaścianek laudański, siedziba bitnych i dumnych szlachciców - Butrymów.

W Wołmontowiczach na dobrej glebie roili się Butrymowie, najdłuższe chłopy z całej Laudy, słynni z małomówności i ciężkiej ręki, którzy czasu sejmików, zajazdów lub wojen murem w milczeniu iść zwykli. Henryk Sienkiewicz Potop, tom I, rozdział 5

W pobliskiej karczmie Doły przy drodze do Mitrun, w sprowokowanej przez ludzi Andrrzeja Kmicica, bójce zginęła z ręki Butrymów cała kmicicowa "kompania". W odwecie Kmicic spalił cały zaścianek, budząc odtąd powszechny lęk i nienawiść.

Zaledwie [Oleńka-przyp. red.] zdołała postawić świecę na stole, gdy w sieni dał się słyszeć szczęk żelaznej zawory, skrzypienie otwieranych drzwi i przed oczyma niewiast ukazał się pan Kmicic, straszny, czarny od dymu, krwawy, zadyszany i z obłąkaniem w oczach. - Koń mi pod lasem padł! - krzyknął - ścigają mnie!.. Panna Aleksandra utkwiła weń oczy: - Waść spaliłeś Wołmontowicze? - Ja!... Ja!... Chciał coś dalej mówić, gdy wtem od strony drogi i lasu doszedł odgłos okrzyków i tętent koni, który zbliżał się z nadzwyczajną szybkością. - Diabli po mą duszę!... dobrze! - krzyknął jakby w gorączce Kmicic. Panna Aleksandra w tejże chwili zwróciła się do prządek: - Jeśli będą pytać, powiedzieć, że nie masz tu nikogo, a teraz do czeladnej i ze światłem tu przyjść!... Po czym do Kmicica: - Waść tam! - rzekła ukazując na przyległą izbę. I prawie przemocą wepchnąwszy go przez otwarte drzwi, zamknęła je natychmiast. Tymczasem zbrojni ludzie zapełnili podwórzec i w mgnieniu oka Butrymi, Gościewicze, Domaszewicze i inni wpadli do domu. Henryk Sienkiewicz Potop, tom I, rozdział 5